خدا رحمت كند حضرت حافظ را كه دقايقي مانده به تحويل سال امسال در جوابم گفت:

• دوش ديدم كه ملائك در ميخانه زدند ،‌گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند
• ساكنان حرم ستر و عفاف ملكوت، با من راه نشين باده مستانه زدند
• آسمان بار امانت نتوانست كشيد،‌قرعه كار به نام من ديوانه زدند

و من در فكر اينكه چه خواهد شد...

و امشب هم كه ساعتي از نيمه ي آن هم گذشته است  آن سخن عجيب را كه :

• يوسف گمگشته باز آيد به كنعان غم مخور،كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور
• اي دل غمديده حالت به شود دل بد مكن، وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور
• هان مشو نوميد چون واقف نه اي از سر غيب،باشد اندر پرده بازي هاي پنهان غم مخور

و در فكر اينكه چه خواهد شد...

و چه جالب كه دوستي زماني پيش ،از قول حافظ به من گفت:

• اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بركند، چون تو را نوح است كشتي بان ز طوفان غم مخور

و در فكر اينكه اينها يعني چه؟

پي نوشت:

• و  احتمالا باز هم متلك هاي امير در راه است! و رسوايي هايي كه در پيش است! 
• برف سنگيني مي بارد و من هم كه در شهر ديگري هستم و در منزل نماينده ي اسبق مجلس و كانديداي فعلي ! و برف نگذاشت كه به خانه برگردم...البته اگر بجاي دو هزار تومان كرايه ي مسير ، ده هزار تومان كرايه اي را كه آژانس گفته بود مي دادم آنهم فقط براي ۱۵كيلومتر ! الان در خانه مي بودم!!!
• عجب خط نوشتي كه چندين خط شد!