اردیبهشت ماه سال قبل بود که دو تا از بچه های کلاس قصد داشتند در اعتراض به تهدید صهیونیست های افراطی در تخریب مسجد الاقصی برنامه ای برگزار کنند. از من هم خواستند در اجرای این برنامه به آنها کمک کنم. به همین خاطر مطالعاتی در مورد جریانات فلسطین و مسجد الاقصی انجام دادم که به نتایج جالبی دست پیدا کردم. البته به مطلبی هم در وبلاگ یکی از دوستان برخوردم که از آن هم استفاده ای کردم.  با توجه به اینکه در روزهایی قرار داریم که فلسطین و لبنان و جنایت های اسرائیل نقطه تمرکز اکثر رسانه های خبری دنیا قرار گرفته است یکی از این نکات را می نویسم که به نظرم از بقیه آنها جالب تر و قابل تامل تر بود. مسجد الاقصی واقعی کجاست؟

اگر روزنامه نگاري از رهبران كشورهاي عربي و حتي اسلامي كه بپرسد مسجدالاقصي در كجا بيت‌المقدس قرار گرفته و گنبد آن چه رنگي است به طور حتم اكثر آنها پاسخ خواهند داد مسجدالاقصي مسجدي است كه شبانه روز عكس آن در صفحه تلويزيون‌ها نمايان است و از زمان آغاز دوباره انتفاضه پخش تصاوير از آن چند برابر شده است، سپس مي‌افزايد رنگ گنبد آن هم طلايي رنگ است.
مي‌توان به راحتي پيش بيني نمود كه 50 تا 70 درصد از مردم نيز همين پاسخ را خواهند داد، يا شايد درصد بيشتري. اما اين پاسخ‌ها نشان از ناآگهي مردم به دليل عدم اطلاع‌رساني صحيح به اكثر امت اسلامي و نبود اطلاعات كافي از مسئله مسجدالاقصي نزد آنان است.
اين در حالي است كه مسئله مسجدالاقصي بيشترين حضور و توجه را در دستور كار نشست سران كشورهاي عربي در نشست‌هايي چون نشست قاهره و نشست سران كشورهاي اسلامي در دوحه داشته است.
به هر شكل آن تصويري كه از مسجدالاقصي در اذهان عمومي وجود دارد و حتي مردم مسلمان در مناسبت‌هاي مختلف با حمل تصوير و ماكت آن خواهان آزادي آن هستند، آن مسجد كه هشت ضلعي و گنبد آن زرد يا طلايي رنگ است، مسجد الاقصي نيست بلكه مسجد «قبه الصخره» است.
اما مسجدالاقصي كه مردم براي آن قيام نمودند و همچنان نيز به دليل اهانت به ساحت آن خشگمين و به خواسته‌اند، در گوشه‌اي از صحني كه مسجد قبه‌الصخره در آن است، قرار گرفته و رنگ گنبد آن سبز رنگ است.
بايد اذعان داشت صهيونيست‌ها در راستاي تحقق اهداف شوم خود در ساختن معبد سليمان به جاي مسجدالاقصي اقدام به چاپ و انتشار عكسهايي از قبه‌الصخره به عنوان مسجدالاقصي كرده و اين گونه به جوامع اسلامي قبولاندند كه هيچ فرقي بين اين دو مسجد وجود ندارد.
در ميان صحن مستطيل شكل حرم قدسي، مسجد قبه‌الصخره كه گند آن طلاي رنگ است قرار گرفته و در گوشه جنوبي اين صحن موقعيت و ساختمان اصلي مسجدالاقصي، قبله اول مسلمانان قرار دارد. مسجدالاقصي آنجاست و پيامبر عظيم‌الشأن اسلامي ابتدا به سوي اين محل نماز مي‌گذاردند.
مسجدالاقصي كه در ضلع جنوبي حرم شريف قرار دارد و طول آن 88 و عرض آن 35 متر و داراي 53 ستون مرمرين است. صليبيان پس از اشغال قدس در سال 1099 بخشي از آن را به كليسا تبديل كردند اما پس از آزادي قدس، مسجدالاقصي تعمير،‌ محراب آن نوسازي و گنبد آن با مرمر پوشانده شد و يك منبر چوبين در آن قرار داده شد.
اما در مورد مسجد قبه‌الصخره بايد گفت مسجد صخره كه به دليل نقشي كه در واقعه اسرا و معراج پيامبر اعظم(ص) و نزول ايشان در مسجد صخره دارد، مورد توجه ويژه مسلمانان است. زير گنبد طلايي اين مسجد كه نماد قدس نيز مي‌‌باشد صخره‌اي موجود است كه دليل نام‌گذاري مسجد هم به همين خاطر است. گفته مي‌شود محراب موجود در صحن مسجد محل برگزاري نماز جماعت پيامبراكرم(ص) با پيامبران و فرشتگان در شب معراج بوده است.

بر صندلي چوبي نشسته بود و ژاكتي پشمي به تن داشت و چاي مي‌نوشيد؛ بي‌خيال. فنجان چاي اما از خاطره پر بود و انگار حكايت مي‌كرد از مزرعه‌ چاي و دختر چاي كار و حكايت مي‌كرد از لبخندش كه چه نمكين بود و چشم‌هايش كه چه برقي مي‌زد و دست‌هايش كه چه خسته بود و دامنش كه چقدر گل داشت. چاي، خوش طعم بود. پس حتماً آن دختر چاي كار عاشق بود و آن كه عاشق است، دلشوره دارد و آن كه دلشوره دارد، دعا مي‌كند و آن كه دعا مي‌كند حتماً خدايي دارد.
پس دختر چاي كار خدايي داشت.

ژاكت پشمي گرم بود و او از گرماي ژاكت تا گرماي آغل رفت و تا گوسفندان و تا آن كوه بلند و آن روستاي دور و آن چوپان كه هر گرگ و ميش و هر خروس خوان راهي مي‌شد. و تنها بود و چشم مي‌دوخت به دور دست‌ها و ني مي‌زد و سوز دل داشت.
و آن كه سوز دل دارد و ني مي‌زند و چشم مي‌دوزد و تنهاست، حتماً عاشق است و آن كه عاشق است، دعا مي‌كند و آن كه دعا مي‌كند حتماً خدايي دارد.
پس چوپان خدايي داشت.

دست بر دسته صندلي‌اش گذاشت. دست بر حافظه چوب و چوب نجار را به ياد آورد و نجار درخت را و درخت دهقان را و دهقان همان بود كه سال‌هاي سال نهال كوچك را آب داد و كود داد و هرس كرد و پيوند زد. و دل به هر جوانه بست و دل به هر برگ كوچك.
و آن كه مي‌كارد و دل مي‌بندد و پيوند مي‌زند، اميدوار است و آن كه اميد دارد، حتماً عاشق است و آن كه عاشق است، دعا مي‌كند و آن كه دعا مي‌كند حتماً خدايي دارد.
پس دهقان خدايي داشت.

و او كه بر صندلي چوبي نشسته بود و ژاكتي به تن داشت و چاي مي‌نوشيد، با خود گفت: حال كه دختر چايكار و چوپان جوان و دهقان پير خدايي دارند، پس براي من هم خدايي‌ است. و چه لحظه‌اي بود آن لحظه كه دانست از صندلي چوبي و ژاكت پشمي و فنجان چاي هم به خدا راهي‌ است!

هر طنینی برای ما زیباست بخصوص که مال آب و خاک خودمون باشه. در مطلب قبلیم گفته بودم که قصد دارم در مورد اولین سرود ملی سرزمینمون بنویسم. بله اولین سرود!!! علت اینکه دنبال این موضوع رفتم هم این بود که این آهنگ را یکی از دوستان (آقا جواد) معرفی کرد و بعد از شنیدن اون علاقه مند شدم که درباره اش تحقیق کنم اطلاعاتی بدست بیاورم.

اکثر مردم فکر می کنند اولین سرود ما ای ایران بود اما اینطور نیست اولین سرود ملی ایران سرود دیگری است که مختصری از تاریخچه آن را می نویسم. اولین سرود ملی ایران به زمان قاجاریه برمی گــــردد.این سرود توسط موسیون لومر فرانسوی (موسیقی دان نظامی اعزامی به ایران در دوره قاجار)ساخته شده است.سرود ملی ایران برای پیانو نوشته شده و یک بار به هنگام ورود مظفرالدین شاه قاجار و در حــضور وی در پاریس اجرا گردید و اجرای آن توسط ارکستر ملل اولین اجرای رسمی و ارکسترال آن است کـــه به پیشنهاد رهبر ارکستر در دوره حاضر ترانه ای برای آن توسط بیژن ترقی سروده شد و به همراه خواننـــده اجرا گردید.

شعر سرود

نام جاوید وطن

صبح امید وطن

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

وطن ای هستی من

شور و سرمستی من

بشنو سوز سخنم

که هم آواز تو منم

همه جان و تنم

وطنم وطنم وطنم

همه با یک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه شاد و خوش و نغمه زنان

ز صلابت ایران جوان

کلیپ تصویری سرود

صدای سرود

به نام خداوند بزرگ کودک کوچک

نصفه تابستون گذشت. امسال تابستون هم مثل سالهای قبل می خواستم خیلی کارها کنم. البته یکسری از کارهام رو که انجام دادم.دو تا کتاب از پائولو کوئلیو ( زهیر - کنار رود پیدرا نشستم و گریستم) رو خوندم.(البته دومی رو توی اتوبوس) . یه ده بیست روز هم که یکسره توی جاده بودم. (جریانش مفصله). اخبار لبنان رو پیگیری می کردم و روی یه پروژه سایت واسه یه جشنواره کار می کردم و از راه دور هم کارهای سازمان دانشجویان رو پیگیری می کردم.واسه لبنان هم پیگیر بودم که اعزام بشم ولی خب چون امسال مشمول سربازی شدم و پاسپورتم هم اعتبارش تا پارسال بود و برام تمدید نکردن متاسفانه حسرت به دل موندم. البته بیشتر وقتم رو داشتم با کامپیوترم سرو کله می زدم که حسابی داغون شده .اینا رو بذارین یه طرف . شنبه قراره برم سر یه کاری. چه کاری؟ خب پارسال تابستون توی یه شرکتی کار می کردم. امسال هم ازم خواستن اونجا کار کنم .خب به دلایلی مجبورم برم اونجا و تقریبا ارتباطم با اینترنت قطع میشه.(البته فقط جمعه ها و پنجشنبه ها به اینترنت دسترسی دارم).

خب نمی دونم مطلبی رو که درباره پارسال تابستون نوشتم رو خوندین یا نه اگه خواستین یه سری بزنین. تیترش یادتونه؟ مواظب باش تو کفشت مار نره!!!

خب فعلا حرف دیگه ای ندارم فقط یه سری  وقایع روزانه رو نوشتم که ...

یا علی

-----------پی نوشت----------------

توی این چند روز روی چندتا موضوع داشتم کار می کردم که یه چیزهایی بنویسم ولی خب هنوز کامل نشده عناوینش ایناست .شاید تا هفته دیگه بعضی هاشون رو بیارم توی وبلاگ. اولین درمورد جریانات لبنان و فلسطینه که حتما باید یه چیزهایی بنویسم.

دومین موضوع هم راجع به اولین سرود ملی ایرانه که زمان مظفرالدین شاه قاجار ساخته شده و ارکستر سمفونیک ملل اونو بازسازی کرده لینکش رو هم می ذارم که ملت گوش کنن و لذت ببرن. واقعا سرود زیبا و حماسی ای بود.

سومین مطلب هم راجع به مسجد القصی است که تقریبا تمام مردم راجع به ساختمان مسجد القصی اشتباه می کنن. همین رو بدونین که تصویری که همیشه توی تلویزیون و روزنامه ها می بینیم مسجد القصی نیست و اسم این مسجد قبه الصخره است و یکی دیگه از توطئه های اسرائیله که مسجد القصی واقعی رو از مردم پنهان کنن. تصاویرش رو هم میذارم. خب فعلا .

بای ذنب قتلت

به راستی اینان به کدامین گناه کشته شده اند. کشورهای مدعی حقوق بشر اکنون چرا جز سکوت حرف دیگری نمی زنند؟ سران کشورهای بی غیرت عربی چرا سکوت اختیار کرده اند؟ آیا جز بی غیرت به اینان چیز دیگری می توان گفت؟ چیز دیگری نمی گویم .عکس ها گویای همه چیز است...

 ------

پی نوشت:

چند خبر از سایت عدالتخانه:

جمعه ۶ مرداد:             مقامات بالا یک خط جلوتر از مقامات اسرائیل

نخستين گروه از دانشجويان جنبش عدالتخواه دانشجويي که براي کمک به مردم لبنان عازم اين کشور شده بودندبا دستور "مقامات بالا" پشت مرز بازرگان متوقف شده اند.نخستين گروه از دانشجويان جنبش عدالتخواه دانشجويي که براي کمک به مردم لبنان عازم اين کشور شده بودندبا دستور "مقامات بالا" پشت مرز بازرگان متوقف شده اند.

150 دانشجوي عضو تشکلهاي زيرمجموعه اين جنبش چهارشنبه از بهشت زهراي تهران عازم مرز ايران و ترکيه شده بودند تا از طريق سوريه به لبنان بروند.با وجود اين که خروج اين عده از دانشجويان هيچ منع قانوني ندارد مقامات اداره گذرنامه که جلوي حرکت دانشجويان را گرفته اند به صراحت اعلام کرده اند اگر دانشجويان قصد سير و سياحت درسواحل ترکيه يا زيارت در سوريه را داشتند به آنها اجازه عبور مي دادند اما حالا که قصدشان کمک به مردم لبنان است اجازه نمي دهند.ماموران گذرنامه مرجع اتخاذ چنين تصميمي را "مقامات بالا" در تهران اعلام کرده اند. دانشجويان هم اکنون در مرز بازرگان تحصن کرده اند و اين تحصن تا فردا ادامه خواهد داشت.

یکشنبه ۸ مرداد:      گسترش درگیری ها برای دفاع از لبنان به مرز بازرگان ایران

 ماموران يگان ويژه پليس بامداد امروز يکشنبه دانشجوياني را که از چند روز قبل پشت مرز منتظر اجازه خروج براي رفتن به لبنان و کمک به مردم   اين کشور هستند ضرب و شتم کردند. تعدادي از دانشجويان هم بازداشت شدند که از وضع آنها تاکنون خبري در دست نيست.

دیشب هم با وجود موافقت قبلي مسئولين دولت براي عبور دانشجويان از مرز فرماندار ماكو با حضور در جمع دانشجويان و پس از صحبتهاي طولاني در هنگام خروج از جمع دانشجويان اظهار داشت طي تماس تلفني كه با شخص دكتر احمدي نژاد برقرار كرده است ايشان با عبور اين كاروان با هويت كاروان دانشجويي- مردمي اعزام به مناطق جنگي لبنان و فلسطين مخالفت كرده و از مسئولين خواسته جلوي دانشجويان را بگيرند. اين در حالي است كه پيش از اين با قول مساعد مسئولان مبني بر خروج دانشجويان داراي گذرنامه كاروان اعزامي در صدد دعوت اعضاي جنبش که گذرنامه دارند برآمده بودند.
همچنين در ادامه تشديد فشارها بر دانشجويان امروز پس از نماز صبح اتوبوسي ( از طريق فرمانداري ) در مقابل محل اسكان دانشجويان حاضر شده و مقامهاي امنيتي استان با حضور و صحبت تك به تك با دانشجويان از انان خواستار شدند كه به صورت فردي جمع را ترك كرده و با اتوبوس فوق الذكر به شهرهاي خود مراجعه كنند.
علاوه بر اين در اولين ساعات صبح امروز نيروهاي انتظامي و امنيتي مستقر در محل استقرار دانشجويان قصد دستگيري يكي از كاروانيان را داشتند كه با مقاومت سرسختانه وي و حمايت جمع ديگري از دانشجويان موفق به اين امر نشدند.

یکشنبه ۸ مرداد: خروج نخستین گروه دانشجویان ایرانی از مرز ایران برای پیوستن به حزب الله

نخستین گروه دانشجویان ایرانی، بعدازظهر امروز موفق به عبور از مرز ایران برای کمک به حزب‌الله   لبنان شدند.این دانشجویان، گروه کوچکی از دهها دانشجویی هستند که از چهار روز قبل در مرز ایران و ترکیه مشغول مذاکره با مسئولان ایرانی برای خروج از ایران بودند. در حالی که ورود به ترکیه، نیاز به ویزای ترکیه ندارد و داشتن گذرنامه برای ورود به این کشور کافی است، مقامات ایرانی در چند روز گذشته اجازه خروج این دانشجویان را نمی‌دادند.

با این حال، از بین 120 دانشجوی داوطلب مبارزه با رژیم صهیونیستی که هفته گذشته به‌دعوت جنبش عدالتخواه دانشجویی عازم مرز بازرگان شدند، هشت دانشجو سرانجام موفق شدند با لباس بسیجی و چفیه، و با در دست داشتن پرچمهای حزب‌الله لبنان، از مرز ایران عبور کنند و وارد دالان مرزی ایران و ترکیه شوند. ترکیه، ورود دانشجویان به خاک این کشور را منوط به در آوردن لباس بسیجی و زمین گذاشتن پرچم حزب‌الله لبنان کرده اما دانشجویان شرط طرف ترک را رد کرده‌اند و هم اکنون در دالان مرزی بین  ایران و ترکیه در حال رایزنی با مقامات ترکیه اند. گروه هشت‌نفره دانشجویان داوطلب مبارزه با رژیم صهیونیستی از دولت ترکیه خواسته‌اند یا به آنها با همین لباس و پرچم اجازه ورود بدهد، و یا با زدن مهر «deport»، رسما به آنها اجازه ورود ندهد. دانشجویان معتقدند این رفتار مرزبانان ترک برآمده از توافق و مذاکره با مقامات ایرانی است.

خبر دیگر اینکه دانشجویانی که صبح امروز به‌دست ماموران ایرانی  بازداشت شده بودند، حوالی ظهر امروز آزاد شدند. اخبار تکمیلی درباره عبور یا عدم عبور دانشجویان داوطلب پیوستن به حزب‌الله لبنان از مرز ایران و ترکیه، متعاقبا اعلام می‌شود.

عدالتخانه

از جنگ بر می گردی،خدا می داند که به جنگ رفته بودی.خاک روی پیراهنت را می تکاند و نشان لیاقتی به تو می دهد.نشان لیاقتش اما مدالی نیست که بر گردنت بیاویزی.نشان لیاقت خدا تنها چند خط ساده است.

از جنگ بر می گردی،خدا می داند که به جنگ رفته بودی.خاک روی پیراهنت را می تکاند و نشان لیاقتی به تو می دهد.نشان لیاقتش اما مدالی نیست که بر گردنت بیاویزی.نشان لیاقت خدا تنها چند خط ساده است.خط های ساده ای که بر پیشانی ات اضافه می شود. و روزی می رسد که پیشانی ات پر از دستخط خدا می شود.

آیینه ها می گویند آن کس زیباتر است که خطی بر چهره ندارد. آیینه ها اما دروغ می گویند. دستخط خدا بر هر صفحه ای که بنشیند، زیبایش می کند.

***
جوانی بهایی است که در ازای دستخط خدا می دهیم.دستخط خدا اما بیش از اینها می ارزد، کیست که جوانی اش را به دستخط خدا نفروشد!

همیشه همینطور است . صفحات روزنامه ها را ورق می زنیم و بی آنکه دلمان فشرده شود نگاه می کنیم که مرگ، چگونه در بعدازظهر های تابستان پرسه می زند. چشم می دوزیم به تصاویر و نگاه می کنیم که ناگهان چگونه غبارها به آسمان می رود و همه چیز در لحظه ای تمام می شود. اما صفحات روزنامه ها دل ندارند و چشم دوربین ها هیچ وقت تر نمی شود. تازه این که چیزی نیست. اگر همه چیز، این قدر آشنا نبود ، صفحات، از این هم تندتر ورق می خورد و تماشای تصاویر ، از این هم آسوده تر بود. اگر به خاطر بیروت زیبا نبود که دوباره رنگ خون گرفته است، اگر به خاطر آبی سحرانگیز مدیترانه نبود، همین را هم به چیزی نمی گرفتیم. اگر نام ها برایمان این همه آشنا نبود و کوچه ها این همه مثل کوچه های بچگی هایمان نبود، همین ها را هم ندیده می گرفتیم. اگر جای دوری بود و نام های غریبه ای بودند ، با آرامش می نشستیم و تماشا می کردیم که هر روز چند نفر دیگر کشته می شوند و چند شهر دیگر در آتش می سوزند . اما دوباره این لبنان ماست، فلسطین ما، پاره تن ما، با زیتون زارهای باشکوه شان و خاکی قهوه ای که پس از سال ها می خواست طعم آرامش را بچشد. با ندای مسیح که انگار هنوز از جلجتا بلند است و آدمیان را به صلح و مهربانی می خواند. ولی در میان صدای وحشتناک انفجارها ، هیچ ندای صلحی شنیده نمی شود و در میان شعله هایی که زبانه می کشند ، برگچه های زیتون نمی پایند.

ما تنها نگاه می کنیم با چشم های مبهوت و دست های خالی ، نگاه می کنیم به تصاویری که از آن بوی باروت، و گوشت سوخته نمی آید و گوش می سپاریمبه خبرهایی که حقیقت زندگی ، حقیقت مرگ در میان آنها گم شده است . عشق را دوباره به مسلخ برده اند و ما اینجا بیکاره ترین تماشاچیان فاجعه ایم. کاش جنگ نبود و جنگ افروز، فسانه بود. چقدر تنها هستیم.