عاشق می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت . هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سالها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد. او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرنهایی را که ته ته چمدانش جا داده بود.

و سالها بود که خدا تماشایش می کردو لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود ؟ چمدانت زیادی سنگین است . با این همه سال و این همه قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟

عاشق گفت: خدایا ، عشق سفری دور و دراز است. من به این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سالها  و قرن ها ، زیرا هر قدر که عاشقی کنم باز هم کم است.

خدا گفت: اما عاشقی سبکی است. عاشقی سفر ثانیه هاست. نه درنگ قرنها و سال ها.

بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر ،  جز  همین چند ثانیه که من به تو می دهم.

عاشق گفت: چیزی با خود نمی برم ، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را. اما خدایا هر عاشقی به کسی محتاج است به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است. خدا گفت: نه؛ نه کسی و نه چیزی.«هیچ چیز» توشه توست و «هیچ کس» معشوق تو، در سفری که نامش عشق است .

و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد. عاشق راه افتادو سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود . عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت. جز خدا که همیشه با او بود.

روز سوم

در سومین روز سفر برنامه خاصی نداشتیم و قسمت اصلی برنامه ما به شب بر می گشت که با مسئولان سازمان پیشاهنگی کویت دیدار داشتیم. صبح امروز به تعدادی از بازارهای کویت رفتیم تا ضمن خریدی کم با کشور کویت بیشتر آشنا شویم. امروز نیز مانند روزهای قبل خانواده آقای صادقی نیز همراه ما آمده بودند و نیز خانم تهانی و خانم العنزی هم همراه ما بودند. ماجد نیز مانند دو روز قبل همواره از ما عکس می گرفت. ماجد مصطفی دکترای روانشناسی داشت و از همان روز اول با بچه ها حسابی رفیق شده بود. شب در هتل برای دیدار با مسئولان سازمان پیشاهنگی کویت آماده می شدیم که اعلام شد آنها به هتل ما آمده اند و در قسمت لابی هتل منتظر ما هستند .ما نیز خود را آمده کردیم و همراه هدایایی که از طرف سازمان دانش آموزی ایران با خود آورده بودیم به محل برگزاری جلسه آنشب رفتیم. مسئول فعالیت های فرهنگی سازمان پیشاهنگی کویت در ضمن سخنان خود به نمایندگی از طرف خود و وزارت آموزش و پرورش و تمام مردم کویت آرزوی اقامت خوشی در وطن دوم(کویت) برای ما کردند.

بعد از صحبت های ایشان دانش آموزان سوالات خود را درباره آموزش و پرورش و سازمان پیشاهنگی کویت از وی پرسیدند که به یک یک سوالات پاسخ داد. ما نیز قطع نامه صلحی را تهیه کرده و به ۳ زبان فارسی ، انگلیسی و عربی ترجمه کرده بودیم و خواستار آن بودیم که این قطع نامه به امضای دانش آموزان ایرانی و کویتی برسد. ایشان پس از خواندن قطع نامه به یکی از تبصره های دستورات اجرایی آن ایراد گرفت که آقای سپیدنامه ضمن توضیح درباره آن ، وی را متقاعد ساخت . در پایان نیز از طرف سازمان پیشاهنگی کویت هدایایی به ما اهدا شد و خانم زریاب به نمایندگی از بقیه بچه ها ضمن تشکر و قدردانی از مسئولان آموزش و پرورش و سازمان پیشاهنگی کویت ، از کمک های انسان دوستانه کویت به زلزله زدگان بم تشکر کرد و از آنان خواستیم تا در آینده ی نه چندان دور دانش آموزان کویتی را نیز به ایران بیاورند.

از نکات جالب در این اردو این بود که مسئول فعالیت های فرهنگی سازمان پیشاهنگی کویت وقتی مشاهده کرد که بچه ها به زبان انگلیسی تسلط کامل دارند از آقای سپیدنامه پرسید آیا بقیه بچه ها هم همین گونه می توانند به انگلیسی صحبت کنند؟ آقای سپیدنامه هم با لبخند پاسخ دادند بله، یکی از شرایط انتخاب بچه ها برای این اردو تسلط به زبان انگلیسی بود.

در دومین روز سفر اتفاق خاصی رخ نداد و به این دلیل که سه روز او سفر با سه روز تعطیلی رسمی در کویت همزمان شده بود کار خاصی انجام نمی دادیم. در دومین روز نزدیک ظهر به یکی از مساجد شیعیان به نام مسجد امام حسین(ع) رفتیم و نماز ظهر و عصر را به جماعت خواندیم. سخنران مسجد در بین سخنان خود پس از نماز ظهر به ذکر مسائلی همچون اهمیت نماز جماعت، فضيلت ساخت مسجد و مشاركت در ساخت آن، مسائل سياسي و اجتماعي روز و منطقه اشاره داشت. در مسجد اتفاق جالبي افتاد كه براي بچه ها به ياد ماندني و خاطره انگيز بود. ماجرا از اين قرار بود كه سخنران هنگامي كه در مورد فضيلت ساخت مسجد صحبت مي كرد به ذكر سخني از امام خميني پرداخت و در اين هنگام تمام نمازگزاران و حاضرين در مسجد با شنيدن نام امام خميني از زبان سخنران كه ايشان را الامام خميني(ره) ناميد سه صلوات بلند فرستادند كه اين سبب خوشحالي بچه ها شد و به قولي حسابي سر حال آمدند.پس از نماز به هتل برگشتیم و پس از صرف نهار و کمی استراحت بعد از ظهر آن روز به طرف فروشگاه بزرگ سلطان حرکت کردیم. حقیقتا امکانات پیشرفته تری از فروشگاه های زنجیره ای ایران نداشت ولی یک تفاوت اساسی وجود داشت و آن بالا بودن فوق العاده قیمت ها بود. بعد از صرف آب میوه در کافی شاپ فروشگاه به دیدار سفیر ایران در کویت و ضیافت شامی که از طرف سفارت برگزار شده بود رفتیم. بچه ها با دیدن سفارت ایران خیلی خوشحال شدند و وقتی پا به حیاط سفارت گذاشتیم گفتند وارد ایران شده ایم. در ابتدای دیدار، خانم اميروند متني را كه بچه ها در مسير راه در ميني بوس تهيه كرده بودند را براي آقاي موسوي سفير ايران در كويت قرائت كرد و پس از آن بچه ها خود را معرفي كردند. آقاي موسوي نيز ضمن ابراز خوشحالي از حضور دانش آموزان ايراني در كويت در ضمن سخنان خود به مسائلي  همچون  ديد جمهوري اسلامي به انسان و جامعه، برنامه هاي مفيد جمهوري اسلامي در سطح بين المللي و همكاري ايران با كشورهاي خارجي جهت ارتقاي سطح علمي اشاره نمودند. در پايان اين ديدار نيز از طرف سفارت ايران در كويت به اعضاي گوره و مربيان همراه هدايايي اهدا شد. هديه اي نيز از طرف سازمان دانش آموزي ايران به آقاي موسوي تقديم شد. محمدرضا سلطاني(خودم) هم تحقيقي با اين موضوع انجام داده بود كه پس از پيشرفت اسلام چه عواملي باعث شد كه در چند قرن اخير كشورهاي اسلامي دچار عقب ماندگي شوند كه اين تحقيق خود را به سفارت هديه داد. بعد از اين مراسم نيز براي شركت در همابش هفته معلم كه در حياط پشتي سفارت برگزار شده بود رفتيم. مراسم تقريبا خسته كننده اي بود ولي به هر حال حضور در جمع ايرانيان مقيم كويت اين خستگي را از تن بچه ها بيرون كرد. آقاي موسوي در اين مراسم نيز به مسائل مختلفي همچون رابطه بين دين و استقلال، آزادي و فرهنگ-گفتگوي تمدنها- توازن بينظير در انديشه هاي استاد مطهري و... اشاره كردند. بعد از اين مراسم هم شام را در سفارت خورديم و سپس به هتل برگشتيم.

همون جور که قبلا گفته بودم می خوام بیشتر از خودم بنویسم. به همین خاطر می خوام خاطرات سفرم به کویت را بنویسم.این سفر که اردیبهشت ماه سال ۸۳ انجام شد در حقیقت اردویی بود که از طرف سازمان دانش آموزی ایران برگزار شده بود که هدف از برگزاری این اردو بازدید از مراکز علمی و آموزشی و فرهنگی کشور کویت و همچنین تشکیل کانون دوستی دانش آموزان ایران و کویت بود.

در این سفر به جز من ۱۱ نفر دیگر هم حضور داشتند .جمعا ۴پسر بوديم و ۸ دختر و دو تا سرپرست . البته دو تا ديگه از بچه ها هم بودن كه چون مشمول سربازي شده بودن نتونستن بيان.

خب زياد سراغ حاشيه نمي رم و مي رم سر اصل مطلب.

اول اينكه اين سفر نامه رو تقديم مي كنم به تمام دوستان عزيز و گرامي :

سهند عارفي اسكويي         ميلاد ملكي                 رضا طاهری

 محبوبه باباپور زرياب         نگار لطفي زاده          نيكو جاويدپور         

رعنا تابش                 الهام اميروند         معصومه ثامني راد

          فرزانه زارعي              مرجان فيروزي

و  دوست عزيزم جناب آقاي    صمد نوروزيان    و سرپرستان گرامي 

جناب آقاي بهروز سپيدنامه و سركار خانم سكينه سالمي

و دوست عزيز   جناب آقاي آرش منظم

اين شما و اين قسمت اول سفرنامه كويت:

روز اول

و سرانجام انتظار ها به سر رسيد و پس از گذشت يكسال و دوماه به تمام دانش آموزان منتخب اعزامي به كويت اعلام شد كه در روز چهارشنبه ۹ ارديبهشت در اردوگاه شهيد باهنر تهران حضور پيدا كنند تا راس ساعت ۳ صبح به سمت فرودگاه حركت كنيم كه راس ساعت ۵:۴۵ به كويت پرواز خواهيم كرد. در روز چهارشنبه برخي از اعضاي اردو در اردوگاه گرد هم آمدند و پس از صرف شام جلسه اي با حضور خانم رحيمي و آقاي سپيدنامه و اعضا برگزار شد. در اين جلسه بچه هاي گروه نظرات و پيشنهادات خود را ارائه دادند و خانم رحيمي و آقاي سپيدنامه نيز به سوالات آنان پاسخ گفتند.

سپس در ساعت ۳:۱۵ بامداد به سوي فرودگاه مهرآباد حركت كرديم و پس از ملحق شده ۳ نفر ديگر از بچه ها به گروه در فرودگاه و پس از طي مراحل مختلف كنترل گذرنامه ها و تحويل بارها سرانجام هواپيماي ملي كويت در ساعت ۶:۱۰ صبح آسمان تهران را به مقصد كويت ترك كرد و پس از عبور از آبهاي نيلگون خليج فارس در ساعت ۷:۲۵ كوير خشك و خالي از سكنه اي در زير پايمان پديدارشد كه نويد ورود به كويت بود و پس از لحظاتي با فرودي آرام و لذت بخش وارد فرودگاه كويت شديم و در لحظه ورود با استقبال فوق العاده و صميمانه مسئولان آموزش و پرورش كويت و مسئولان و دانش آموزان ايراني مقيم كويت بويژه جناب آقاي صادقي رايزن فرهنگي سفارت و آقاي شعشعي معاونت سفارت جمهوري اسلامي ايران در كويت مواجه شديم كه پس از اين استقبال گرم و صميمانه بچه ها احساس دوري از سرزمين را با صفاي گرم مردمان كويت به تدريج از ياد بردند ولي آنگونه كه خود اظهار مي كردند  هيچ گونه دلتنگي وجود آنان را نه در آغاز سفر و نه در خاك كويت فرا نگرفته بود!!!!!!!! و اين نشان مي داد كه آنان كويت را همچون كشور خود مي دانستند . با توجه به اختلاف زماني حدود يك ساعت و نيم كويت با ايران حوالي ساعت ۸:۳۰ وارد هتل السفير واقع در منطقع رقعي كويت شديم و با رايزن فرهنگي سفارت و تعدادي از مسئولين آموزش و پرورش ملاقات كرديم كه در خصوص برنامه هاي آتي حضور دانش آموزان در كويت برنامه ريزي لازم صورت گرفت. سپس براي صرف صبحانه به رستوران هتل رفته و پس از آن زمينه هاي بيشتر آشنايي دانش آموزان ايراني با مسئولان كويت فراهم شد. در همان ابتدا بچه ها  خود را به ۳ گروه ۴ نفره تقسيم كردند و پس از تعيين اتاق ها دانش آموزان در گروه هاي ۲ نفري براي استراحت روانه اتاق هاي خود شدند. بعد از كمي استراحت از كافي نت واقع در هتل استفاده كرديم. بعد از ظهر آن روز براي بازديد از برجهاي كويت آماده شديم كه در لابي هتل خانم تهاني رئيس سازمان پيشاهنگي كويت(يا همان سازمان دانش آموزي خودمان) را ملاقات كرديم . بچه ها نيز به شوخي در بين خود او را خانم شاه حسيني خطاب مي كردند. وي نيز به همراه ما به بازديد از برجهاي كويت پرداخت.

اين برجها شامل ۳ برج به اندازه هاي متفاوت مي باشند. ۲ برج به صورت كروي است كه يكي از آنها مخزن تامين آب شيرين منطقه خود و ديگري به صورت محلي براي تفريحات بود كه رستوران گرداني نيز در قسمت كروي آن تعبيه شده بود. برج سوم هم به منظور تامين نور دو برج در بين آنها ساخته شده بود. در طي مسير نيز دانش آموزان از اطلاعاتي كه آقاي ماجد مصطفي العلي ميگفت استفاده كردند و بعد از حور در هتل و صرف شام براي استراحت روانه اتاق هاي خود شدند. از نكات جالب و به ياد ماندني در اين اردو غذاي آن بود كه باعث شد بچه ها حسابي دلشان براي غذاهاي مامان پز تنگ شود و در هر حالي بود غذاي آنجا را خورديم.

پايان روز اول

بعدش جوان‌ها آمدند تا بخوانند شب لبخند و گل و ترانه‌هاي شكلاتي شب مردي شب مردي با عباي شكلاتي 

لبخند زد مثل همه روزهاي هشت سال گذشته به دوربين‌ها و به مردم 

انار دان‌كرده و حافظ‌خواني  

فال همه‌مان خوب آمد:

هر که اين صحبت نخواهد خوش‌دلی بر وی تباه
وان‌که اين عشرت نجويد زندگی بر وی حرام 

جوان‌ها همراه با طنين سرود اي‌ايران در سالن پرچم سه رنگ ايران را كه نزديك به دو هزار نفر امضايش كرده بودند تقديمش كردند.

گفت بهترين هديه عمرم است. 

ايستاد تا پرچم سه رنگ را روي شانه‌هايش بيندازند.

 http://www.bakhatami.com

این اولین بار نیست که رسانه های ایرانی مطالب طنز نشریات یا رسانه های خبری غرب را به عنوان مطالب جدی برگردان کرده و با نگاهی جدی آنها را منعکس نموده اند. هنریک مودست برودرHenryk Modest Broder طنز نویس مجله اشپیگل در مقاله ای طنز آلود که بعدا در روزنامه آلمانی دی ولت نیز منتشر شد ، با اشاره به سخنان اخیر آقای احمدی نژاد درباره یهودیان به دولت آلمان پیشنهاد کرده بود یکی از ایالت های آن کشور را به صهیونیست ها بدهد. این مقاله طنز، به تیتر یک برخی رسانه های مکتوب ایران تبدیل شد و خبرگزاری های ایرانی نیز آن را به نگاه خود ترجمه کرده و بر روی خروجی های خود مخابره کردند. صدا و سیما نیز به طور ویژه ای آن را پوشش داد ، اما با انعکاس این مطلب در رسانه های ایرانی ، این بار نوبت رسانه های غربی بود که با نگاه تمسخر آمیز به کیفیت و کارآمدی رسانه های ایرانی ، آنها را مورد نیشخند قرار دهند.

سال گذشته نیز یکی از خبرگزاری های ایرانی خبری به نقل از روزنامه  الشعب به عنوان سخنگوی کمونیست چین منتشر کرد که بعدا معلوم شد چنین روزنامه ای اساسا در چین منتشر نمی شود. چند خبرگزاری دیگر ایرانی نیز با استناد به گزارش نشریه نیوزویک و سایت MSNBC اعلام کردند که شبکه الجزیره قطر به شبکه فاکس نیوز آمریکا فروخته شد. بخت بر قضا خبر مورد استناد مذکور نیز نوشته ای طنزآلود از اندی بروویتز طنز نویس مشهور آمریکایی بود که در بالای مقالاتش صراحتا عنوان Satire به معنی طنز و شوخی درج می شود. در نگاه اول شاید بتوان اشکال و قصور را متوجه مترجمان این خبرگزاری ها یا نشریات دانست که به درستی متوجه محتوی مطلب نشده اند اما به نظر می رسد ماجرا  عمیق تر از این حرفهاست. از جمله در بحث آسیب شناسی ساختار رسانه های ایران می توان به فقدان آموزش های تخصصی در زمینه علوم سیاسی و روابط بین المللی ، ادبیات و زبان انگلیسی ، تکنیک ها و مهارت های ژورنالیستی ،سبکهای خبرنویسی و مقاله نویسی ،فیچر نویسی و قالب های مختلف نگارش مطلب اشاره کرد .

متاسفانه ادیتور های رسانه ای نیز به دلیل گرفتاری های متعدد چندان وارد محتوای مطالب ترجمه یا تولید شده ، نشده و بعضا به ماشین های امضای مطالب زیر دستان تبدیل شده اند. بسیاری از کسانی که به عنوان خبرنگار یا نویسنده ، ستون های رسانه ای را پر می کنند مراحل تجربی و ورزیدگی ژورنالیستی را به طور حرفه ای طی نکرده و به همین جهت هراز چند گاهی مرتکب گافهایی از این دست می شوند. البته  اکنون به لطف رسانه های اینترنتی ، اشتباهات و گافهای مذکور به سرعت افشا شده و همین نکته به اهرم فشاری بر رسانه به منظور اصلاح فرآیند کاری آنها تبدیل شده است ولی در فضای سنتی قبل که بر مطالب منتشره در مطبوعات یا خبرگزاری ها حتی در صورت مشخص شدن اشکالات اساسی، سرپوش گذاشته می شد امکان نقد و حلاجی محتوایی وجود نداشت. امروزه سرعت انتشار مطالب در اینترنت به حدی رسیده که فی المثل در فردای آن روزی که مترجمان ناشی رسانه های ایرانی در برگردان مطالب اشپیگل آن اشتباه را مرتکب شدند ، در رسانه هایی به سراغ نویسنده  اصلی مطلب اشپیگل رفته  و از او درباره این گاف رسانه های گفتگو می گیرند و منتشر می کنند. به نظر می  رسد که کیفیت و صحت در هیاهوی سرعت انتشار اخبار و گزارش ها در حال فداشدن است و گاهی یک گاف این چنینی علاوه بر از دست رفتن اعتماد مخاطبان به رسانه ها باعث آبروریزی بزرگ برای مطبوعات و خبرگزاری های ایرانی می شود و عجیب اینجاست که هیچ یک از آن رسانه ها حتی در صدد رفع اشکال یا عذرخواهی از مخاطبان خود نیز بر نیامده و با سکوت و خاموشی از کنار ماجرا عبور کرده اند.