حس جالبی به آدم دست میده وقتی یک ظهر دل انگیز پاییزی توی یکی از اتاق های فرهنگسرا نشسته باشی..کمی نور خورشید از کنار پرده ای که جلوی پنجره ی بزرگ این اتاق قدیمی که روزی کلاس درس شریعتی بود تابیده باشه توی اتاق و تو در حال پیانو زدن باشی...

خیلی بهم چسبید پیانو زدن توی همچین حالتی!

خداي عشق , معبود جاودان
مبادا حتي نفسي جدا سازي رنگ بلوري يادت را از دلم, مبادا رود شيرين اطمينانت را جاري نسازي در دشت سوزان و پرعطش افکارم, مبا دا تنهايم بگذاري در ميان افعي هاي زهر الود شک و ترديد, مبادا جلاد غرور را بفرستي سراغ روياي عشق پاکم.
خداي من, مهربانم
نسيم آرامش آبي رنگت را بگذار بنوازد خوابهاي شبانه ام را, نواي پر شاپرکها را مي خواهم لمس کنم با تمامي لطافتعطر وجودت.خدايا نعمت متانت و برد باري را بگذار تا فراگيرد کتاب پوسيده ي عادات کهنه و ازار دهنده ام را,که بسياربه باد داده اند روزهاي ناب گذشته ام را.
خداوندگار ابر و باران , الهه ي الله
غم دوري را آسان کن بر اين امانت عظيم که به جا گذاردي درروحم.روا مدار ترکي بردارد جام ظريف شراب مستانه ي عشقي که وام دارش هستم , عشقي که همچون باران نرم و تند بهار بر وسعت زندگي از دست رفته ام باريد و شکوفاند تمامي گلهاي خواب الود احساسات خفته در وجودم را.
خدايا را ضي ام به هر انچه بخواهي , باور دارم عشق بي مرزت را به اين انسانهاي خاکي, خدايا دوستت دارم.

هوا ابریست، بوی نم باران،بوی کاج های خیس می پیچد در هوای سرد پاییزی...غم تنهایی غریبی همانند لایه ی مه ای نزدیک سطح زمین را پوشانده ...چاله های آب اینجا و آنجا به چشم می خورد و من اینجا در غربت خانگی ام نشسته ام تنها و به تو می اندیشم...

خداوندا هوای غریبیست، عظمتت بیش از همیشه حس می شود در شکوه این ابرهای خاکستری باران زا... خداوندا باز یاد تو هم چون نوای ملایمی وجودم را فرا میگیرد ...باز لبریز آرامش می شوم ...باز شوق سر می رود از سرای چشمانم ...باز مهر خفته ای سر بلند می کند در اعماق جنگل تاریک قلبم...

باز صدای غرش رعد آسای آذرخش عشقت بند بند وجودم را می لرزاند در این صبح نیمه تاریک...

پروردگارم ، خدای آسمان ها و زمین، ببین که یادت در من چه می کند ، ذکرت لبانم را طعم شراب می دهد...نگاهت مستم می کنم و عطرت که در هوا موج می زند دیوانه ام می سازد...کو بال هایی که با آن بتوانم در آغوش بیکران آسمان فرو روم و غرق شوم در دریای حضور تو...قلبم را با همه تپش هایش با همه ی جاری خون های سرخش را کاش می توانستم برای همیشه در آستان نگاهت بگذارم تا آنقدر بتپد که با تو یکی شود...

خط نوشت:

• دلم آرامش می خواهد...
• راه آغاز شده است...باید خود را آماده کرد...باید حرکت کرد...
• پر و بال خواهم گرفت اگر بگذارند.....
• باید رفت...
• حرف آقاسیدمرتضا به یادم می آید...
• ............

معبودم !در محبسي سياه و وهم الود دست و پا ميزنم از تمامي آن روياهاي ناب به دور مانده ام نمي دانم اين شکنجه ي کدامين اشتباه است.

مي دانم سخت درظلمت فرو رفته ام حتي نمي دانم با اين همه سياهي و رخوتي اشکهايم را مي تواني ببيني بر صورتم يا اين گل خارهاي حسرت را درقلبم...

خدايا،منم بنده ي هميشه نيازمندت ...صدايم را مي شنوي؟انتظار چشم را نقش ميزنم روي سبکي ابرهايت تا شايد گرد محنتش دلت را کمي نرم سازد.

سرگشتگي روح به جا مانده ام را چه کنم که از دوري ات بال و پر مي سوزاند در مجمر گداخته ي حسرت و پشيماني...

پشيماني شکرهاي ناکرده، حسرت روزهاي بر خواب رفته ام را به دوش مي کشم همچون داغي زنجير هاي اسارت که با تمامي حجمشان مرا به زمين دوخته اند را باز بين صداي زنگشان را نمي شنوي؟

خدايم، اي عشق جاودان مرهم دلهاي بي امان...

روي آوردن هيچ نيازي ام نيست از آن سان که وجود از هم پاشيده ام خود گوياي به بيراهه کشانيدن وديعه ي گرانبهايت است که به امانت نزدم نهاده بودي و من چه خوب همچون بنده ي گمراهي به ناکجا آباد ظلمات فرو کشاندمش و تو...

تو هنوز هم مي گذاري چشمان گرم و سوزنده ي خورشيد چهره ام را لمس کند و نسيم نازدانه ي صبحت روحم را نفس تازه بخشد و قلبم را مي گوئي خون گرم جاري سازد در بطن اين جسم خاکي.

بارالهي ...پروردگارا غرق درظلمات شده ام ميداني....